• rss
  • Twitter
  • youtube
  • Facebook:
  • Google Plus:

Obserwuj nas:

Celica

Celica znaczy po łacinie „niebiańska”. To sportowe coupe zostało zaprezentowane po raz pierwszy w roku 1970 jako tańsza alternatywa dla supersportowego modelu 2000GT. Jak to często bywa w przypadku japońskich samochodów z lat 70. i 80., liczba możliwych kombinacji nadwozi i silników oraz ich rozliczne modyfikacje sprawiają, że identyfikacja starszych modeli jest trudna i wymaga szerokiej wiedzy fachowej.

Celica 1971

Toyota Celica I (1971)

Początkowo Celica była dostępna tylko jako dwudrzwiowe hardtop-coupe. Ten popularny w Japonii rodzaj nadwozia jest podobny do dwudrzwiowego sedana, ale nie ma środkowego słupka. W 1973 r. dołączył liftback, ale nie był eksportowany poza Japonię aż do roku 1976. Pierwszą Celikę często nazywano „Baby-Mustang” ze względu na podobieństwo tylnej części nadwozia do Forda Mustanga. Trudno ukryć, że dokonano tego zabiegu, aby przyciągnąć amerykańskich klientów.

W porównaniu z Mustangiem, Celica była samochodem małolitrażowym, co nie znaczy że ospałym. Na rynku amerykańskim oferowano ją z silnikiem 4-cylindrowym 8R (1.9/108 KM) i (za dopłatą) z 5-biegową skrzynią manualną. Po niewielkim face-liftingu z roku 1975 do oferty dodano 2,2-litrowy silnik 20R, ale dostępny był tylko w USA. Japończycy otrzymali coś lepszego: 18R, czyli 2-litrowy silnik o mocy 134 KM.

Celica 1978

Toyota Celica II (1978-1981)

Druga generacja produkowana była przez cztery lata (1977-1981) i nie miała w sobie już uroku pierwszych modeli. Plastikowe zderzaki i niezbyt mocne silniki przy zwiększonej masie spowodowały, że ten model dziś nie cieszy się szczególnym zainteresowaniem kolekcjonerów. Dodajmy, że w ówczesnym czasie natężenie różnych wersji nadwoziowych z rozmaitymi silnikami, wersjami przodu, tyłu i poziomu wyposażenia osiągnęło zenit i Celikę II można było w Japonii skonfigurować w... 50 odmianach. Warto jednak wspomnieć o jednym zupełnie nietypowym pojeździe: Celice Camry, czyli odmianie czterodrzwiowej z nadwoziem sedan. To produkowane tylko dwa lata auto (1980-1982) sprzedawano w Japonii i była to pierwsza Toyota, w której pojawiła się nazwa Camry, pochodząca od japońskiego słowa „kanmuri” oznaczającego koronę.

Trzecia, wyjątkowo kanciasta generacja z lat 1981-1985 doczekała się odmiany turbodoładowanej, ale tylko na rynku japońskim. Prawdziwa rewolucja przyszła w roku 1986 wraz z modelem Celica T160 (1985-1989). Porzucono klasyczną konstrukcję układu napędowego, montując silnik poprzecznie, a napęd przekazując na koła przednie. Najbardziej pożądanym modelem stał się GT-Four oznaczony kodem ST165: blisko spokrewniony z rajdówkami samochód miał stały napęd na 4 koła i silnik 2.0 turbo 3S-GTE o mocy 190 KM. Do gamy nadwoziowej dodano kabrioleta, bez zmian pozostała natomiast dostępność wersji liftback i dwudrzwiowego coupe.

Celica 185GT

Toyota Celica ST185 (1989-1993)

Następca – model T180 (1989-1993) – był ostatnią Celicą z podnoszonymi przednimi światłami. Cechą wyróżniającą było zupełne odejście od kanciastych linii: Celica T180 jest zaokrąglona w każdym możliwym miejscu, co doskonale wpływało na aerodynamikę i osiągi. W gamie pozostał model turbodoładowany z napędem na cztery koła (ST185 GT-Four), a jego moc podniesiono do 200 KM (221 KM na rynku japońskim). Łatwo było rozpoznać go po wyraźnie szerszym nadwoziu. Kolekcjonerski rarytas stanowi wersja GT-Four RC, wyprodukowana tylko w 5000 sztuk rozdzielonych między Japonię i Europę. Wprawdzie na europejskim rynku RC miała tylko o 5 KM więcej od zwykłego GT-Foura, ale była od niego znacznie lżejsza, a silnik zestrojono pod kątem jeszcze szybszego nabierania obrotów.

Celica T200

Toyota Celica ST200 (1994-1999)

Ostatnia z „prawdziwych” Celic to T200 (1994-1999). Wprawdzie jej stylizacja z czterema okrągłymi reflektorami z przodu budziła kontrowersje, ale układ napędowy stanowił majstersztyk technologiczny. Topowa wersja GT-Four nie trafiła na rynek amerykański ze względu na obostrzenia dotyczące emisji spalin – mogli ją kupić Europejczycy w wersji 239-konnej lub Japończycy, którzy otrzymali model aż 250-konny. GT-Four posiadał seryjnie specjalne przednie zawieszenie Super Strut Suspension, czyli połączenie układu McPherson i wielowahaczowego, minimalizujące negatywne zachowanie w zakręcie. Super Strut dostępny był za dopłatą do przednionapędowej wersji ST202. W 1998 r. zakończono produkcję mało popularnej wersji 1.8, a w 1999 r. zaprezentowano zupełnie nowy model: Celikę T230, dostępną tylko z przednim napędem i wolnossącymi silnikami 1.8 VVT-i serii ZZ. Jej produkcja zakończyła się w roku 2006, a rok wcześniej zniknęła z rynków zachodnich, kończąc tym samym 36-letnią historię tego modelu.

Siedem generacji Toyoty Celica

Opinie użytkowników (0)

Skomentuj

Komentujesz jako Gość.

Anuluj Wysyłam komentarz...